Μ’ ακούς;

Μ’ ακούς;

έχω ανάγκη να θυμάμαι ακούς;

οι αναμνήσεις είναι αυτές που μένουν

Μένουν στους ανθρώπους, μα με μανία ψάχνω τί με όρισε άνθρωπο

ψάχνω να δω αν χτισθήκαμε από ψέμα

Χάνομαι στην αναζήτηση μου αυτήν

Και κάπου εκεί μέσα ξαναβρίσκω τον εαυτό μου

λέξεις δανείζομαι που δεν μπορώ να χειριστώ

αυτές μου χαρίζουν την σκέψη

 μου χαρίζουν την έκφραση!

Mε ταινία προσπαθώ συχνά να κλείνω τα χείλια τους 

σαν τα χείλια μου όταν νιώθω την πίεση των σκέψεων, που δεν μπορώ ούτε στον εαυτό μου να εκφράσω

Στρατιώτες του «πάντα»

Κινούμενος με πόδια καρφωμένα

Κοιτώντας την στασιμότητα του κόσμου που με γέννησε

Ζωγραφίζω εικόνες με όπλα και μαχαίρια

Τυπικός ταξιδιώτης του χρόνου, των καιρών

Ξέρω και οι επισκέπτες του δικού μας χθες το ίδιο πολεμούσαν

Σ’ άλλες μάχες μ’ άλλα όπλα

Νεκροί στο μυαλό μου ακόμα υμνούνται

μοναχά με φράσεις απ το άδειο μας στόμα

Ευχετήριο Δηλητήριο  τιμής φτιαγμένο

Που τυφλώνει των οφθαλμών μας την αλήθεια

Κι έτσι χωρίς αισθήσεις στάσιμοι μένουμε κι αργοπεθαίνουμε

Νεκροί τώρα πια απ’ την μάνα αλαζονεία

όσα είπαμε και κάναμε περιμένουμε να υποστούμε

..........ΥΜΝΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Σαν σπόρο που σε φύτεψαν

Ωρίμασε στου Ήλιου τις αγκάλες

Και όταν σαν δέντρο ποια σταθείς

Και σαν κορμός που ανέμους δεν φοβάται

Άνθισε

Θρέψε την μάνα σου

Το χώμα

Και δικαίωσε με λόγο και τιμή την ύπαρξή σου

Υμνώντας, την σοφία της δημιουργίας

Νικόλαος Κ. Βαρβέρης

Ανοιχτό Βιβλίο

Πνοή συμπόνιας η κατανόηση του εαυτού μου

Ελπίδα σωτηρίας η γνώση

Ασπίδα προστασίας από ξένα βλέμματα που πληγώνουν

Από τα ξένα λόγια που σκοτώνουν

Μα η «λύση» που όλοι ψάχνουμε σαν λυσσασμένοι...

Στην γνώμη, στην γνώση, στο ψέμα!

Το όνομα της ποτέ δεν θα μαρτυρήσει.

Ψάχνε… Αναζήτα… Εξερεύνα… Τρέξε!!!

( Κι εσύ που είσαι πλήρης, Εσύ, Εσύ που τα έχεις όλα. βρήκες την «λύση»; Είσαι ευτυχισμένος;)

ΟΧΙ;

Τότε ρώτα εκ μέρους μου τον ευτυχισμένο διπλανό σου:

Τον Θησαυρό τον έψαχνε; Η έτυχε να τον βρει;

               

Νικόλαος Κ. Βαρβέρης

Αγριολούλουδα…

Πως γίνεται η ομορφιά να φέρνει τόση αχαριστία;;; Παράδοξο…..

Τα λουλούδια που εμείς φυτεύουμε, γρήγορα μας εγκαταλείπουν

Τα αγριολούλουδα θα μένουν πάντα εκεί, να μας παρακαλούν να τα κρατήσουμε…..

Απρόβλεπτα φυτρώνουν στα χωράφια μας…

Και ίσως αυτό είναι η φύση και όχι αυτό που εμείς δημιουργούμε, που εμείς νομίζουμε!

Νικόλαος Κ. Βαρβέρης

Άδοξη Τύχη

Καθισμένος σε μια παλιά καρέκλα γερασμένη απ τα χρόνια,

Καθισμένος από την μοίρα της ζωής

Αυτής που με ένα της άγγιγμα σε καθήλωσε εδώ.

Η πορεία σου δεν χαράχτηκε ποτέ

Να ταν οι ευκαιρίες;

Να ταν οι ικανότητες;

Μάλλον μια σειρά καταστροφών.

Μα θα ακολουθήσουν κι άλλες

Κι άλλες

Κι άλλες

Μέχρι μαζί με την δική σου ελπίδα, να χαθούν και όλες οι υπόλοιπες,

μέχρι η σκοτεινή θάλασσα να μας σκεπάσει παντοτινά!

Και άγνωστο αν τότε θα πλέει ένα χρυσό καράβι πάνω της.

Πολύτιμο

Όσο τίποτε άλλο υπαρκτό

Ίσως μια μόνη ευκαιρία, Για Σένα και για Μένα.

Νικόλαος Κ. Βαρβέρης

Δρομέας ενός κύκλου---Ίδιο τέλος Ίδια αρχή

Μια ρόδα σαν «πρέπει» της Ζωής μας          ---ταξιδεύει τις κλεμμένες και άγονες ψυχές

Σε μονοπάτια ήδη χαραγμένα                      ---βαθιά σκαμμένα από βήματα πολλών

Λευκή γραμμή, παρθένο γυναικείο σώμα      ---κόκκινο άγονο χώμα

Κατάρες άλλων                                          --- φθόνοι μάλλον

Μάτια που απλά κοιτούν                            ---εικόνες από το παρελθόν μιμούνται

Θέλοντας διέξοδο και ευτυχία να πετύχουν   ---νεκρές φωνές από παντού ηχούν

Νικόλαος Κ. Βαρβέρης

Πανσέληνος

Σαν νησί του μαύρου πελάγους

Ζωή που τον ορίζοντα με την σκέψη αγγίζει

σ’ ονομάζω φεγγάρι

Εσένα

εσένα που φωτίζεις την ουράνια σκέψη

και μείς το φώς σου λουζόμαστε παντοτινά

Τα όνειρα δεν άλλαξαν και δεν θα πάψουν

Οι άνθρωποι κι αν αλλάξουν και πάλι σε σένα θα μιλούν

Εξομολόγος που ακούει τα δεινά της ψυχής μας

Και αντικρίζει την γύμνια μας διαχρονικά

Νικόλαος  Κ. Βαρβέρης