Η Αγάπη

Είχα χρόνια να μιλήσω στην Αγάπη

Κοιμόταν δίπλα μου καιρό

Τα βράδια ξυπνούσα, ψάχνοντας τα μαλλιά της

Με καθησύχαζε  η μυρωδιά της

Άγγιζα με τα χείλη μου τα μάτια της

Μάτια που είχαν κοιτάξει την καρδιά μου

Καρδιά που αρνούμουνα να δω

Ήταν φίλη μου η Αγάπη

Ήταν παιδί μου η Αγάπη

Ήταν η Αγάπη μου, η Αγάπη

Είχα καιρό να γράψω στην Αγάπη

Να ‘χα την ύπαρξή της δεδομένη;

Την απαιτούσα, ξεχνώντας αν πονά

Εκβίαζα την Αγάπη, την αμελούσα, την πονούσα κι ας πονά.

Έκλεινα τα μάτια στην Αγάπη ψιθυρίζοντάς της πως δεν θα είναι τόσο όμορφη σε αλλουνού την αγκαλιά

Πότιζα με το εγώ μου την αγάπη

Και η αγάπη φοβόταν την Θάλασσα του εγωισμού

Ήταν αθώα η Αγάπη

Ήταν παιδί η Αγάπη

Ήταν,  Αγνή Αγάπη

Που να ‘ναι τώρα η Αγάπη;

Κάποιοι την είδαν να πλέει σ' άλλες Θάλασσες μακριά

Άλλοι μου είπαν, πως δεν φοβάται πια τα κύματα

Είδαν, την Αγάπη, να γίνεται ένα με τα κύματα

Ανεξάντλητη Θάλασσα, η Αγάπη

Και εγώ, διψάω, για μια Αγάπη που δεν μπορώ πλέον να πιω

Της αξίας πρόσημο

αναζητούσα από σένα

Γαριφαλένιο παρελθόν

Θαμμένο στο μίσος

Σα να ταν χθες θυμάμαι

Όσα σήμερα θα άλλαζα

Αγγίζοντας  το ανέγγιχτο

Μια καρδιά που πόνεσε

μια αγάπη που χάθηκε

Ένας ήλιος περιμένει

Σώμα μου η ελπίδα

Ανατολή μου η ελπίδα

Ελπίδα μου η αγάπη

Δρόμοι που χαράξαμε μαζί

Περπατάω μόνος

Η ίδια εικόνα του γκρεμού

Φοβίζει το παρόν μου

Χαμένα λόγια στο χθες

Ανείπωτα ποιήματα απελευθέρωσης

Σώματα στον χωροχρόνο

Ψυχές που δεν χωρίστηκαν ποτέ

Δρόμος μου ο κόπος

Πόνος μου η αλήθεια

Σώμα μου η ελπίδα

Ελπίδα μου η αγάπη

Θύμα - Κριτής και Θύτης

Είχες δίκαιο που μάλωσες την μικρή σου κόρη όταν για άγνωστο ηλικιακά λόγο έσπασε το πορσελάνινο βάζο σου.

Ήταν το μοναδικό αντικείμενο αξίας που λάτρευες.
Είχες δίκαιο που έκλαψες φωνάζοντας πως η πορσελάνη δεν θα ξανακολλήσει.
Άμορφη μάζα ήταν πλέον.
Είχες δίκαιο που κράτησες τα κομμάτια σε νέο, φθηνό βάζο για να θυμάσαι.
Κι ας μισούσες την ίδια σου την κόρη κάθε φορά που «άθελά» σου τα κοιτούσες.
Κανένα χρηματικό ποσό δεν θα σου το γυρίσει πίσω κι ο χρόνος δεν εξαγοράζεται με χρήμα.

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΑΙΟ.

Κοίταξε με. Εγώ είμαι. Η κόρη σου. Έχω οικογένεια πια.
Στα χέρια μου κρατάω τα θρυμματισμένα σου κρύσταλλα.
Μεγάλωσα για να καταλάβω ότι εκεί μέσα έκρυβες την αθωότητα σου.
Πονάει που την έχασες – Δυστυχώς δεν θα ξανάρθει
Λέω ψέματα μήπως και καλύψουν τον πόνο και της δικής μου διαλυμένης αθωότητας.
Θύμα….. Κριτής …και τώρα Θύτης!!!  Ο κύκλος της δικαιοσύνης.
_________________________________________________________

Φτωχοί που είμαστε…. 
Μ’αγαπούσες όμως..το ξέρω
Άλλωστε το Μίσος και η Αγάπη δεν απέχουν

Απροσδόκητα "ΥΠΑΡΧΩ"

Βλέπω και εγώ, Αγγέλους να ξε-πέφτουν

απ' το οικοδόμημα αυτό

οι άνθρωποι όσο κι αν σηκώνονται, πάλι θα πέφτουν

Ποτάμια κατακόκκινο νερό

Είν' αλυσίδα το ξέρουν όλοι

δεν ήτανε ποτέ κρυφό

Θα ελευθερωθούνε άραγε όλοι;

Όπιο στον λάρυγγα ρέει πικρό

Ισότητα, Μοναδικότητα, Αποκλειστικότητα.

ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΚΑΝΕΙΣ

Εφευρίσκω, Πιστεύω, Προσεύχομαι.

Απροσδόκητα "ΥΠΑΡΧΩ"

Αδέξιες Νότες

Του δικού μου δρόμου μου την αρχή αγνοώ. Φωτογραφίες ξεχασμένες στα ράφια. 

Ιστορία όμοια σαν όλες, μοναδικά χαραγμένη στης μάνας το νου.

Μουσική η ζωή του κάθε ανθρώπου. Κομμάτι που παίζεται μία φορά.

Ξέρω τα τάστα, τα πλήκτρα, τις νότες. Ορισμένα σε χώρο που να παραβώ δεν μπορώ.

Δημοτικό τραγούδι αρχίζει και ακούγεται η ζωή μου. Τόσο διαφορετική όσο και όμοια η μουσική.

Ο τόπος γύρω μου με ορίζει. Πλαισιώνει την ζωή μου και έτσι αχνά καθρεφτίζεται το είδωλο μου.

 Σαν τρίτος κοιτάω ποιος είμαι να δω.

Το άγνωστο πάντοτε μας ταξιδεύει. Μία άπειρη φαντασία, σε άπλετο χώρο με αμέτρητα τάστα. Ήδη κουφαίνομαι. Η μουσική γίνεται σιγή. Το άπειρο δεν μπορεί να μου ορίσει το ποιος και το τι. Μόνο σαν γόμα σβήνει αυτό που ήμουν και δεν θέλω να μαι και μου δίνει ελπίδες αλλού να βρεθώ. Ξεγελώντας τον εαυτό μου για το ποιος θα αρχίσω ξανά να γίνομαι!

Χωρίς μουσική όλα ηχούν άχρωμες λέξεις

Μέσα Φεβρουαρίου...

Τι κι αν είναι οι σκιές των υπάρξεων γύρω μου…  Οι ιδέες που με πίστη πραγμάτωνα μέσα στο μυαλό μου. Οι ελπίδες που εναποθέτεις, οι προσδοκίες που γράφεις στο χαρτί. Μη αναμενόμενο ζητάς, ελπίζοντας, από ενθουσιασμό έρωτας να φτιαχτεί. Τις δύσκολες μέρες να κοιτάς την μοναδικότητα στα μάτια του ανθρώπου που κοιμάσαι. Η αποκλειστικότητα ΠΟΤΕ ξανά να μην ξεπουληθεί. Έτσι όλοι όλα τα θέλουμε και στην άγνοια κήπους φτιάχνουμε ανθηρούς. Στην άγνοια όλα σαν θεός τα βλέπω. Δομώ τον κόσμο που ποθώ. Έχοντας γνώση. Νομίζω όλοι λίγο πολύ ξέρουμε την αλήθεια, μα την πουλάμε στον βωμό των ονείρων. 

Χτυπάει εδώ και Δεκαπέντε λεπτά το ξυπνητήρι. Είχα ξυπνήσει νωρίτερα για λόγο που τον ξέχασα. Η πραγματικότητα της σημερινής μέρας με έριξε απ’ τα ψηλά….

Ν.Κ.Β

Αυτό είναι Θεός!

Στις σουίτες του δρόμου χωμένοι, κάπου στο άπειρο του βλέμματος μας… Τακτικά χανόμαστε στο λευκό του ουρανού, του μικρού μας δωματίου. Έτσι δεν είναι; Γι αυτό νομίζω πολλοί αγαπάμε την Θάλασσα… Το νερό που σε ξεδιψά σε πνίγει! Το βλέμμα μας το διαπερνά κι όμως η απειροσύνη του μας καταπίνει. Πόσοι θέλαμε να περπατήσουμε απάνω… Να κάτσουμε στη μέση του πουθενά και να κοιτάξουμε τα αστέρια! Άλλο σκοτάδι αμέτρητο… Αγαπάμε εμείς οι άνθρωποι το άπειρο, το ανέγγιχτο, το άγνωστο. Έτσι δεν είναι; Λες γι αυτό πολύ να πιστεύουμε σε άγνωστους θεούς; Αυτό δεν είναι θεός; Τι το αυταπόδειχτο θα σήμαινε ελευθερία; Τι το σίγουρο θα μας έδινε επιλογές; Ύστερα από αυτές τις σκέψεις πάντα διαβάζω τις τελευτές σελίδες κάποιου παραχωμένου φθηνού μυθιστορήματος. Δεν με ενδιαφέρει η υπόθεση. Αναζητώ ευτυχισμένο τέλος… Άλλαξα γνώμη. Δεν θέλω να σκέφτομαι το τέλος.

Ας διορθώσω τα ορθογραφικά μου λάθη τώρα  στον υπολογιστή. Οτιδήποτε κι αν βγάζεις απ την ψυχή σου, πρέπει να συσκευάζεται σωστά!

 

Προτείνεται να διαβαστεί με το παραπάνω κομμάτι. Δεν είναι ωραίο. Είναι χαοτικό.