Του δικού μου δρόμου μου την αρχή αγνοώ. Φωτογραφίες ξεχασμένες
στα ράφια.
Ιστορία όμοια σαν όλες, μοναδικά χαραγμένη στης μάνας το νου.
Μουσική η ζωή του κάθε ανθρώπου. Κομμάτι που παίζεται μία
φορά.
Ξέρω τα τάστα, τα πλήκτρα, τις νότες. Ορισμένα σε χώρο που να
παραβώ δεν μπορώ.
Δημοτικό τραγούδι αρχίζει και ακούγεται η ζωή μου. Τόσο
διαφορετική όσο και όμοια η μουσική.
Ο τόπος γύρω μου με ορίζει. Πλαισιώνει την ζωή μου και έτσι αχνά
καθρεφτίζεται το είδωλο μου.
Σαν τρίτος κοιτάω ποιος είμαι να δω.
Το άγνωστο πάντοτε μας ταξιδεύει. Μία άπειρη φαντασία, σε
άπλετο χώρο με αμέτρητα τάστα. Ήδη κουφαίνομαι. Η μουσική γίνεται σιγή. Το
άπειρο δεν μπορεί να μου ορίσει το ποιος και το τι. Μόνο σαν γόμα σβήνει αυτό
που ήμουν και δεν θέλω να μαι και μου δίνει ελπίδες αλλού να βρεθώ. Ξεγελώντας
τον εαυτό μου για το ποιος θα αρχίσω ξανά να γίνομαι!
Χωρίς μουσική όλα ηχούν άχρωμες λέξεις
