Μέσα Φεβρουαρίου...

Τι κι αν είναι οι σκιές των υπάρξεων γύρω μου…  Οι ιδέες που με πίστη πραγμάτωνα μέσα στο μυαλό μου. Οι ελπίδες που εναποθέτεις, οι προσδοκίες που γράφεις στο χαρτί. Μη αναμενόμενο ζητάς, ελπίζοντας, από ενθουσιασμό έρωτας να φτιαχτεί. Τις δύσκολες μέρες να κοιτάς την μοναδικότητα στα μάτια του ανθρώπου που κοιμάσαι. Η αποκλειστικότητα ΠΟΤΕ ξανά να μην ξεπουληθεί. Έτσι όλοι όλα τα θέλουμε και στην άγνοια κήπους φτιάχνουμε ανθηρούς. Στην άγνοια όλα σαν θεός τα βλέπω. Δομώ τον κόσμο που ποθώ. Έχοντας γνώση. Νομίζω όλοι λίγο πολύ ξέρουμε την αλήθεια, μα την πουλάμε στον βωμό των ονείρων. 

Χτυπάει εδώ και Δεκαπέντε λεπτά το ξυπνητήρι. Είχα ξυπνήσει νωρίτερα για λόγο που τον ξέχασα. Η πραγματικότητα της σημερινής μέρας με έριξε απ’ τα ψηλά….

Ν.Κ.Β

Αυτό είναι Θεός!

Στις σουίτες του δρόμου χωμένοι, κάπου στο άπειρο του βλέμματος μας… Τακτικά χανόμαστε στο λευκό του ουρανού, του μικρού μας δωματίου. Έτσι δεν είναι; Γι αυτό νομίζω πολλοί αγαπάμε την Θάλασσα… Το νερό που σε ξεδιψά σε πνίγει! Το βλέμμα μας το διαπερνά κι όμως η απειροσύνη του μας καταπίνει. Πόσοι θέλαμε να περπατήσουμε απάνω… Να κάτσουμε στη μέση του πουθενά και να κοιτάξουμε τα αστέρια! Άλλο σκοτάδι αμέτρητο… Αγαπάμε εμείς οι άνθρωποι το άπειρο, το ανέγγιχτο, το άγνωστο. Έτσι δεν είναι; Λες γι αυτό πολύ να πιστεύουμε σε άγνωστους θεούς; Αυτό δεν είναι θεός; Τι το αυταπόδειχτο θα σήμαινε ελευθερία; Τι το σίγουρο θα μας έδινε επιλογές; Ύστερα από αυτές τις σκέψεις πάντα διαβάζω τις τελευτές σελίδες κάποιου παραχωμένου φθηνού μυθιστορήματος. Δεν με ενδιαφέρει η υπόθεση. Αναζητώ ευτυχισμένο τέλος… Άλλαξα γνώμη. Δεν θέλω να σκέφτομαι το τέλος.

Ας διορθώσω τα ορθογραφικά μου λάθη τώρα  στον υπολογιστή. Οτιδήποτε κι αν βγάζεις απ την ψυχή σου, πρέπει να συσκευάζεται σωστά!

 

Προτείνεται να διαβαστεί με το παραπάνω κομμάτι. Δεν είναι ωραίο. Είναι χαοτικό.

 

o μονόλογος ενός τρελού

Τόσα μου είπες…

Κι άλλα τόσα είδα να λεν τα μάτια σου…

Ψέματα όλα;

Θα ‘ταν καλύτερα να ΄μουν τρελός.  Να δώσω άλλοθι σε ότ’ έχω πλάσει;

Τρελός! 

Σαν αυτούς που λυγάνε και κλαίνε!

Που φωνάζουν την δική τους αλήθεια.

Την αλήθεια που τους πνίγει!

Που ορκίζονται σε δαίμονες και θεούς.

Θεούς απ’ όλες τις θρησκείες!

Κι ύστερα σαν ένστικτο επιβίωσης το χέρι τους κοιτούν που νύχια βγάζει

Έτσι….

Αυτό ονομάζεται τρέλα…

Ψύχωση

Εμμονή

Έρωτας…

Τρέλα