Τι κι αν είναι οι σκιές των
υπάρξεων γύρω μου… Οι ιδέες που με πίστη
πραγμάτωνα μέσα στο μυαλό μου. Οι ελπίδες που εναποθέτεις, οι προσδοκίες που
γράφεις στο χαρτί. Μη αναμενόμενο ζητάς, ελπίζοντας, από ενθουσιασμό έρωτας να
φτιαχτεί. Τις δύσκολες μέρες να κοιτάς την μοναδικότητα στα μάτια του ανθρώπου
που κοιμάσαι. Η αποκλειστικότητα ΠΟΤΕ ξανά να μην ξεπουληθεί. Έτσι όλοι όλα τα
θέλουμε και στην άγνοια κήπους φτιάχνουμε ανθηρούς. Στην άγνοια όλα σαν θεός τα
βλέπω. Δομώ τον κόσμο που ποθώ. Έχοντας γνώση. Νομίζω όλοι λίγο πολύ ξέρουμε
την αλήθεια, μα την πουλάμε στον βωμό των ονείρων.
Χτυπάει εδώ και Δεκαπέντε λεπτά
το ξυπνητήρι. Είχα ξυπνήσει νωρίτερα για λόγο που τον ξέχασα. Η πραγματικότητα της
σημερινής μέρας με έριξε απ’ τα ψηλά….
Ν.Κ.Β
Οταν ο καπνος γίνεται ζωη
ΑπάντησηΔιαγραφήΗταν εκεινη που καπνιζε μονη της στο μπαλκονι.Ειχε γκριζα μαλλια, ηταν λιγο παχουλη, κοντη και σιωπηλη.Γυρω στα πενήντα.Ισως να ηταν γιαγια ισως πεθερα η απλη υπηρετρια.Το βλεμμα της σαν καπνιζε ηταν απλανες.Χαιδευε τα τριγύρω μπαλκονια ψαχνοντας πιθανους συνομιλητες.Δεν με κοιταξε ποτέ.Γιατι ποτε δεν σηκωσε το βλεμμα της.Αδιαφορια,σκεψεις και μια συνηθεια,μια απολαυση που γευοταν καθε λιγο στο μπαλκονι.Μονη.Ξένη.Γιατι δεν ειχε τιποτα να φοβηθει ενω φυσουσε το καπνο της στον αερα.Την ενιωθα, την διαισθανόμουν σαν εβγαινε στο μπαλκονι να καπνισει.Ενιαωθα την απελπισία της κάθε φορα που καπνιζε.Η ρουτινα που εσπαζε με το καθε τσιγαρο που ειχε γινει και αυτο ρουτινα.Μια γυκια παραισθηση ζουσε ρουφωντας το καπνο.Σε καθε τσιγαρο που αναβε, στο καπνο που φυσουσε εβλεπε τη μορφη εκεινου που αγαπησε, εκεινον που πονεσε και θυμαται ακομη.Πως τον γνωρισε μια βροχερη μερα πριναπο τριαντα χρονια.Πως τον ερωτευτηκε μια βροχερη βραδια πριν απο τριαντα χρονια.Περιπου.Γιατι οι ανθρωποι ερωτευονται τα βραδια και αγαπανε την μερα μετα την μεθη των αστεριων.Εκεινον που της χαρισε ενα λουλουδι και της εκλεψε μια ζωη.Απο τοτε παραδοθηκε στη ρουτινα του πονου.Και απο τοτε αρχιζε να καπνιζει.Ετσι ωστε στο καπνο της να βλεπει εκεινον.