Πανσέληνος

Σαν νησί του μαύρου πελάγους

Ζωή που τον ορίζοντα με την σκέψη αγγίζει

σ’ ονομάζω φεγγάρι

Εσένα

εσένα που φωτίζεις την ουράνια σκέψη

και μείς το φώς σου λουζόμαστε παντοτινά

Τα όνειρα δεν άλλαξαν και δεν θα πάψουν

Οι άνθρωποι κι αν αλλάξουν και πάλι σε σένα θα μιλούν

Εξομολόγος που ακούει τα δεινά της ψυχής μας

Και αντικρίζει την γύμνια μας διαχρονικά

Νικόλαος  Κ. Βαρβέρης