Θύμα - Κριτής και Θύτης

Είχες δίκαιο που μάλωσες την μικρή σου κόρη όταν για άγνωστο ηλικιακά λόγο έσπασε το πορσελάνινο βάζο σου.

Ήταν το μοναδικό αντικείμενο αξίας που λάτρευες.
Είχες δίκαιο που έκλαψες φωνάζοντας πως η πορσελάνη δεν θα ξανακολλήσει.
Άμορφη μάζα ήταν πλέον.
Είχες δίκαιο που κράτησες τα κομμάτια σε νέο, φθηνό βάζο για να θυμάσαι.
Κι ας μισούσες την ίδια σου την κόρη κάθε φορά που «άθελά» σου τα κοιτούσες.
Κανένα χρηματικό ποσό δεν θα σου το γυρίσει πίσω κι ο χρόνος δεν εξαγοράζεται με χρήμα.

ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΑΙΟ.

Κοίταξε με. Εγώ είμαι. Η κόρη σου. Έχω οικογένεια πια.
Στα χέρια μου κρατάω τα θρυμματισμένα σου κρύσταλλα.
Μεγάλωσα για να καταλάβω ότι εκεί μέσα έκρυβες την αθωότητα σου.
Πονάει που την έχασες – Δυστυχώς δεν θα ξανάρθει
Λέω ψέματα μήπως και καλύψουν τον πόνο και της δικής μου διαλυμένης αθωότητας.
Θύμα….. Κριτής …και τώρα Θύτης!!!  Ο κύκλος της δικαιοσύνης.
_________________________________________________________

Φτωχοί που είμαστε…. 
Μ’αγαπούσες όμως..το ξέρω
Άλλωστε το Μίσος και η Αγάπη δεν απέχουν