εξ υπαρχής

Άδοξη Τύχη

Καθισμένος σε μια παλιά καρέκλα γερασμένη απ τα χρόνια,

Καθισμένος από την μοίρα της ζωής

Αυτής που με ένα της άγγιγμα σε καθήλωσε εδώ.

Η πορεία σου δεν χαράχτηκε ποτέ

Να ταν οι ευκαιρίες;

Να ταν οι ικανότητες;

Μάλλον μια σειρά καταστροφών.

Μα θα ακολουθήσουν κι άλλες

Κι άλλες

Κι άλλες

Μέχρι μαζί με την δική σου ελπίδα, να χαθούν και όλες οι υπόλοιπες,

μέχρι η σκοτεινή θάλασσα να μας σκεπάσει παντοτινά!

Και άγνωστο αν τότε θα πλέει ένα χρυσό καράβι πάνω της.

Πολύτιμο

Όσο τίποτε άλλο υπαρκτό

Ίσως μια μόνη ευκαιρία, Για Σένα και για Μένα.

Νικόλαος Κ. Βαρβέρης