o μονόλογος ενός τρελού

Τόσα μου είπες…

Κι άλλα τόσα είδα να λεν τα μάτια σου…

Ψέματα όλα;

Θα ‘ταν καλύτερα να ΄μουν τρελός.  Να δώσω άλλοθι σε ότ’ έχω πλάσει;

Τρελός! 

Σαν αυτούς που λυγάνε και κλαίνε!

Που φωνάζουν την δική τους αλήθεια.

Την αλήθεια που τους πνίγει!

Που ορκίζονται σε δαίμονες και θεούς.

Θεούς απ’ όλες τις θρησκείες!

Κι ύστερα σαν ένστικτο επιβίωσης το χέρι τους κοιτούν που νύχια βγάζει

Έτσι….

Αυτό ονομάζεται τρέλα…

Ψύχωση

Εμμονή

Έρωτας…

Τρέλα

Στους δύο, ΤΡΙΤΟΣ

Είναι αυτό που όλοι θέλουμε να έχουμε. Να ακουμπάμε την μοίρα μας σε σίγουρα χέρια. Αυτό που χρειαζόμαστε για να γίνουμε καλά. Για να περνάμε καλά. Για να είμαστε καλή παρέα! Αυτή η μικρή σημαντική στιγμή που ενώ είμαι μόνο εγώ και συ, θέλω να δω απ έξω την στιγμή. Το υποσυνείδητο ρελαντί του εαυτού μου με γνώμονα την διεκδίκηση δουλεύει ασταμάτητα… Θέλω να παγώσω τον χρόνο και να επεξεργαστώ λεπτομερώς όσα είπα… όσα λέω…

Είμαστε εγώ, εσύ και εγώ!

Ήπια πριν σε δω γιατί πολλές φορές φοβάμαι που θα σε συναντήσω και είμαι μόνος.

Ήπια γιατί δεν θέλω να γνωρίσεις εμένα…. φοβάμαι να με γνωρίσεις.

Φωτογραφία απο το : Bibliotheque

Θέλω το μέλλον μου σε άγνωστα μα σίγουρα χέρια! Δεν με νοιάζει το πώς. Με νοιάζει να μάθω να κοιτάω εμάς σαν τρίτος.

 Με νοιάζει να θυμάμαι για πάντα πώς…

 

η αποτυχία της επιτυχίας

Ο ορισμός της Επιτυχίας, φαντάζει ένα αποτέλεσμα. Είναι ο στόχος και ο προορισμός. Φαντάζει ούτως η άλλως ουτοπικό, άπειρο και άγνωστα όμορφο. Είναι καθρέφτης. Ένας καθρέφτης, που κοιτάζοντας το πρόσωπό μας σε αυτόν, αντικρίζουμε την κατεύθυνση των ματιών μας. Κοιτάω το πού κοιτάω. Κοιτάω το «μέσο» που ΚΟΙΤΩ. Δεν θέλω πλέον να βλέπω τον στόχο μου, ΕΜΕΝΑ, παρά μόνο την διαδρομή. Συνδέω την απειροσύνη της Επιτυχίας με το άγνωστο του μέλλοντος μου.

Αυτό προσπαθώ να κάνω επιτυχία. Ίσως πίσω από την αυθεντία του ορισμού, αυτό να ονομάζεται επιτυχία. Κι αν η διαδρομή καταλήξει σε αποτυχία; Ίσως….ίσως αυτός, να είναι ένας ακόμα λόγος, μετέπειτα επιτυχίας!

Φωτογραφία απο το bibliotheque.gr

Ποιητικός διάλογος με την λού

"Με ένα χαμόγελο ραμμένο στα δόντια προχωράς
Και ξάφνου μέσα στην ομίχλη, βλέπεις ένα φεγγάρι
Μανιωδώς το κυνηγάς ποτέ όμως δεν το προφτάνεις
Με μία καρδιά κουρδισμένη στο στήθος σου τραγουδάς
Και ξάφνου μέσα στο βυθό, βλέπεις έναν ήλιο
Μανιωδώς τον κυνηγάς όμως δεν τον προφτάνεις
Κακοποιήθηκες από τη φύση, γιατί δεν την προστάτευσες!
Ένα πελώριο δέντρο σου ξήλωσε το χαμόγελο
Ένα πελώριο δέντρο σου ξεχαρβάλωσε τη καρδιά
Και εγώ σε βρήκα πεταμένο στο ποτάμι της αλήθειας
Με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα δόντια, από τα χέρια ενός παιδιού
Με μια καρδιά χαρούμενη στο στήθος ριζωμένη από ακτιβιστές

Προχωράς πλάι μου.
Ήσουν και ήμουν μαριονέτα πριν." (β.λ)

Σε χαρτιά υπέγραψες την συμβίωση με την αλήθεια

Χαρτιά τσαλακωμένα και φτιαγμένα απ τις καρδιές των αδερφών σου

Μια οικογένεια γεμάτη έπαρση

Αγώνες κούρσας σε κοινό κρεβάτι

Όλα ξύλινα γύρω σου

Αδερφικά φτιαγμένα

Φτιαγμένα για εσένα υποδουλώνοντας το αύριο

Το αύριο

Το αύριο

Το αύριο γίνεται Σήμερα, το Σήμερα ήδη έγινε χθες!

Χωρίς Φτερά

Γλυκό τουρτούρισμα στης παλάμης μου το εξομολογητήριο βάθρο

Στο δάχτυλο μου ένα τσίμπημα ευλογίας

Μια ζωή μου εξιστορεί απ τα μικρά του όμορφα μάτια

Τράπεζα της δικής μου ψυχής 

Εναποθέτοντας κάθε ελπίδα ελευθερίας

Ξέρω πως ότι και να πω, την γλώσσα των χειλιών μου δεν ακούει

Μέσα από τους χτύπους της καρδιάς ότι ποθώ του δείχνω

Ζηλεύω ίσως τα φτερά του που ποτέ δεν θα αποκτήσω

Μα η συντροφιά τούτου του περιστεριού πολλά μ’ έχει διδάξει

Τι να πρώτοσκεφτώ όταν το μέλλον ατενίζω

Χωρίς αυτό μα με όνειρα, με εικόνες κι αναμνήσεις

Και μια ζωή αγκυρωμένη σε άγνωστο ρολόι

Το χέρι μου γυρίζω και κοιτώ εκεί πάνω απ τις φλέβες

Μοιρολογώ, Νοσταλγώ μα στην ψυχή ποτέ πια μόνη δεν θα μείνω.

αφιερωμένo στην............