Ποιητικός διάλογος με την λού

"Με ένα χαμόγελο ραμμένο στα δόντια προχωράς
Και ξάφνου μέσα στην ομίχλη, βλέπεις ένα φεγγάρι
Μανιωδώς το κυνηγάς ποτέ όμως δεν το προφτάνεις
Με μία καρδιά κουρδισμένη στο στήθος σου τραγουδάς
Και ξάφνου μέσα στο βυθό, βλέπεις έναν ήλιο
Μανιωδώς τον κυνηγάς όμως δεν τον προφτάνεις
Κακοποιήθηκες από τη φύση, γιατί δεν την προστάτευσες!
Ένα πελώριο δέντρο σου ξήλωσε το χαμόγελο
Ένα πελώριο δέντρο σου ξεχαρβάλωσε τη καρδιά
Και εγώ σε βρήκα πεταμένο στο ποτάμι της αλήθειας
Με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα δόντια, από τα χέρια ενός παιδιού
Με μια καρδιά χαρούμενη στο στήθος ριζωμένη από ακτιβιστές

Προχωράς πλάι μου.
Ήσουν και ήμουν μαριονέτα πριν." (β.λ)

Σε χαρτιά υπέγραψες την συμβίωση με την αλήθεια

Χαρτιά τσαλακωμένα και φτιαγμένα απ τις καρδιές των αδερφών σου

Μια οικογένεια γεμάτη έπαρση

Αγώνες κούρσας σε κοινό κρεβάτι

Όλα ξύλινα γύρω σου

Αδερφικά φτιαγμένα

Φτιαγμένα για εσένα υποδουλώνοντας το αύριο

Το αύριο

Το αύριο

Το αύριο γίνεται Σήμερα, το Σήμερα ήδη έγινε χθες!