Χωρίς Φτερά

Γλυκό τουρτούρισμα στης παλάμης μου το εξομολογητήριο βάθρο

Στο δάχτυλο μου ένα τσίμπημα ευλογίας

Μια ζωή μου εξιστορεί απ τα μικρά του όμορφα μάτια

Τράπεζα της δικής μου ψυχής 

Εναποθέτοντας κάθε ελπίδα ελευθερίας

Ξέρω πως ότι και να πω, την γλώσσα των χειλιών μου δεν ακούει

Μέσα από τους χτύπους της καρδιάς ότι ποθώ του δείχνω

Ζηλεύω ίσως τα φτερά του που ποτέ δεν θα αποκτήσω

Μα η συντροφιά τούτου του περιστεριού πολλά μ’ έχει διδάξει

Τι να πρώτοσκεφτώ όταν το μέλλον ατενίζω

Χωρίς αυτό μα με όνειρα, με εικόνες κι αναμνήσεις

Και μια ζωή αγκυρωμένη σε άγνωστο ρολόι

Το χέρι μου γυρίζω και κοιτώ εκεί πάνω απ τις φλέβες

Μοιρολογώ, Νοσταλγώ μα στην ψυχή ποτέ πια μόνη δεν θα μείνω.

αφιερωμένo στην............