Αυτό είναι Θεός!

Στις σουίτες του δρόμου χωμένοι, κάπου στο άπειρο του βλέμματος μας… Τακτικά χανόμαστε στο λευκό του ουρανού, του μικρού μας δωματίου. Έτσι δεν είναι; Γι αυτό νομίζω πολλοί αγαπάμε την Θάλασσα… Το νερό που σε ξεδιψά σε πνίγει! Το βλέμμα μας το διαπερνά κι όμως η απειροσύνη του μας καταπίνει. Πόσοι θέλαμε να περπατήσουμε απάνω… Να κάτσουμε στη μέση του πουθενά και να κοιτάξουμε τα αστέρια! Άλλο σκοτάδι αμέτρητο… Αγαπάμε εμείς οι άνθρωποι το άπειρο, το ανέγγιχτο, το άγνωστο. Έτσι δεν είναι; Λες γι αυτό πολύ να πιστεύουμε σε άγνωστους θεούς; Αυτό δεν είναι θεός; Τι το αυταπόδειχτο θα σήμαινε ελευθερία; Τι το σίγουρο θα μας έδινε επιλογές; Ύστερα από αυτές τις σκέψεις πάντα διαβάζω τις τελευτές σελίδες κάποιου παραχωμένου φθηνού μυθιστορήματος. Δεν με ενδιαφέρει η υπόθεση. Αναζητώ ευτυχισμένο τέλος… Άλλαξα γνώμη. Δεν θέλω να σκέφτομαι το τέλος.

Ας διορθώσω τα ορθογραφικά μου λάθη τώρα  στον υπολογιστή. Οτιδήποτε κι αν βγάζεις απ την ψυχή σου, πρέπει να συσκευάζεται σωστά!

 

Προτείνεται να διαβαστεί με το παραπάνω κομμάτι. Δεν είναι ωραίο. Είναι χαοτικό.